GAP San Pedro - Uyuni 6-11/10
Door: geert en joke
Blijf op de hoogte en volg Joke & Geert
11 Oktober 2008 | Bolivia, Potosí
Vandaag zijn we net 6 maanden onderweg, en het vliegt voorbij. Alles wat we zien en meemaken is zo de moeite. Elke dag vallen we van de ene verbazing in de andere. 5 dagen geleden zijn we met de nachtbus vertrokken vanuit La Serena naar San Pedro de Atacama, in het noorden van Chili, dichtbij de grens met Bolivia. San Pedro is een klein dorpje, vooral gericht naar het toerisme, want van hieruit kan je verschillende nationale parken bezoeken in Chili. Maar het is ook het beginpunt van onze driedaagse trektocht met een 4x4 door de Uyuni-woestijn. In SanPedro, waar blijkbaar alleen grote honden rondlopen (heel toffe trouwens, ik denk dat elke hond ons wel eens is gevolgd) bestaat de hoofdstraat voornamelijk uit hele gezellige goedkope restaurantjes elk met hun eigen houtvuur in het midden van de patio. Lekker gegeten dus, want dat mocht wel na onze inspanningen. De eerste dag in SanPedro zijn we trouwens 's morgens vertrokken naar een hoge duin in de Marsvallei, om proberen te sandboarden. Dit ging wel, maar ik heb toch wel enkele kilootjes zand gegeten en dat was niet zo lekker. Redelijk vermoeiend wel, want we zijn toch wel zo een 15 keren de duin opgeklefferd. Plezant, maar niet gemakkelijk om te remmen als je recht naar beneden vliegt. 's Middags terug naar San Pedro, een grieks slaatje gegeten en om 14 h op uitstap, opnieuw naar de rode Marsvallei, maar vooral naar de Valle de la Muerte en Valle de la Luna (maanvallei). Je waant je hier echt op de maan. Prachtig. De dag nadien, woensdag zeker ?, met een minibusje vertrokken naar de grens met Bolivia, waar we alles hebben overgeladen op onze jeep voor onze driedaagse door de Uyuni-woestijn. Wat we hier gezien hebben op drie dagen is werkelijk indrukwekkend en soms buitenaards. De eerste twee dagen onder andere het groene meer bezocht (arsenicum), het rode meer (micro-organismen kleuren dit rood) ,een aantal andere meren (met wit borax overal), een aantal geisers en modderwarmwaterbronnen. En vooral heel veel flamingo's gezien. Witte , roze en zelfs rode. De kleur van hun veren hangt af van wat ze eten, de flamingo's aan het rode meer waren dus rood. Het enige probleempje na de eerste dag was dat we klommen van 2400 meter naar 4970 meter boven de zeespiegel, en bijna iedereen had toch precies wat last van hoogteziekte. Joke wat hoofdpijn, maar dat was alles, ik barstende hoofdpijn, rare maag en vooral geen kracht. Het was precies dat ik 1000 kilo woog. Dus in ons eerste hotelletje een uurtje gerust, een Dafalganke ingenomen en, ja, onze gids in de wijnvallei in Chili had het ons gezegd, ne goeie slok cocathee en pisco van 40 graden en na een uurtje was alles over. Gisteren dus vertrokken naar de zoutvlakte Salar de Uyuni en het landschap hier is echt buitenaards. Wit, wit , wit en nog eens wit zout, zo ver als je kan zien. Enkel wat kleine bergen op tientallen kilometers afstand. Dit was de ideale plek om speciale fotootjes te trekken. Dit zullen jullie morgen wel zien, wanneer we de foto's zullen plaatsen. Het mooiste was het eiland in het midden van de zoutvlakte waar duizenden cactussen, tot 12 meter hoog te zien zijn. Alles was hier zo indrukwekkend dat het moeilijk te beschrijven is. Je moet dit zelf zien om te geloven. Een hele dag dus in de zoutvlakte rondgereden, wat panne gehad met de jeep, en dan voor een korte stop naar het kerkhof net buiten de zoutvlakte. Geen normaal kerkhof, maar een kerkhof voor oude stoomlocomotieven uit de 19e eeuw. Hierna naar ons hotelletje in Uyuni, een lekker Huari-biertje gedronken op een terras, dan een douchke en in het gezellig restaurant van ons hotel ne pizza gegeten en met wat bier nog wat blijven hangen tot 22h30. Vandaag met de bus 7 uren gereden naar Potosi (een dikke 200 km , gemiddeld aan een snelheid van 30 per uur, op ongepaveide wegen tussen de bergen en de honderden lama's). Heel mooi. In Potosi blijven we tot overmorgen. Morgen gaan we de zilvermijn bezoeken. Blijkbaar een must-do. Het zal zeker geen plezierige ervaring zijn, maar vooral een psychologische ervaring om te zien hoe deze mijnwerkers nog steeds in dezelfde omstandigheden moeten werken als 450 jaren geleden.
We houden jullie op de hoogte.
Groetjes en tot binnen enkele dagen vanuit Sucre, waar we bijna 4 dagen zullen blijven. De fotootjes volgen waarschijnlijk vandaag (13/10) als we in Sucre toekomen.
We houden jullie op de hoogte.
Groetjes en tot binnen enkele dagen vanuit Sucre, waar we bijna 4 dagen zullen blijven. De fotootjes volgen waarschijnlijk vandaag (13/10) als we in Sucre toekomen.
-
12 Oktober 2008 - 18:16
Marc, Bernadette:
Gisterenavond 11/10 beleefden we onze "thaïse" wederkomavond bij jullie mama en jos met een heerlijke kaasfondu op z'n Belgisch. 't Werden weer late uurtjes van gezelligheid. Vandaag hebben we dan weer "Witsedag" beleefd in een zonovergoten herfstig Halle met veel Vrtéén volk. Hoogteverschil??? Van de basiliektoren naar beneden duiken, das voor jullie avonturiers weleens de moeite. Wij hielden het bij een terrasje in de Blue Note. Veel groeten... Marc, Bernadette; Rutger
En jullie in Sucre,nog een lekker suikertje vol reizezoet. -
14 Oktober 2008 - 08:24
Mieke Leje:
dag geert en joke, das wat anders dan een bergske in oostenrijk. wij zijn nu de voorbereidingen aan het doen voor de kermis. ja, het is al oktober.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
